Mijn man is vanuit zijn opleiding en werk veel bezig met thema’s zoals one-health en de (moes)tuin, mijn dochter vanuit haar achtergrond met erfgoed en gezondheid. Hoe passen deze thema’s in elkaar? Wat verbindt deze thema’s – die allemaal gelinkt kunnen worden aan welzijn- met elkaar? Ik zocht, vond en las een studie van Haenssgen et al. uit 2025 en kreeg daardoor inspiratie. Hieruit werd dit artikel geboren.
Moestuinieren biedt een concrete en tastbare manier om het One Health-principe te ervaren en te begrijpen. In een moestuin komen mens, dier en natuur heel dicht bij elkaar. De dagelijkse zorg voor planten, bodemleven, insecten en de eigen gezondheid maakt zichtbaar hoe nauw onze gezondheid verbonden is met die van onze leefomgeving. Toch krijgen (moes)tuinen vaak weinig aandacht binnen natuurorganisaties. Die richten zich vooral op (grootschalige) natuurgebieden met zo min mogelijk menselijke ingreep. Daarmee miskennen ze de waarde van gecultiveerde ruimtes.
Juist in de moestuin wordt de wisselwerking tussen mens en natuur elke dag beleefd en onderhouden. Ze fungeert daardoor als een laagdrempelige toegangspoort tot One Health-denken. Door te zaaien, te verzorgen en te oogsten ervaren mensen hoe ecosystemen werken en hoe kwetsbaar ze zijn. Die directe betrokkenheid leidt vaak tot groter bewustzijn en zorg voor de natuur in het algemeen.
Hiernaast is moestuinieren een vorm van levend, immaterieel alledaags erfgoed. Kennis, tradities en gewoontes — zoals teelttechnieken, seizoensritmes en lokale variëteiten — worden doorgegeven en voortdurend aangepast. Zo verbindt de moestuin generaties met elkaar en draagt ze bij aan culturele identiteit, gezondheid en welzijn.
Benieuwd naar hoe de moestuin tegelijkertijd een erfgoedpraktijk, een klein ecosysteem en een therapeutische ruimte is? Benieuwd naar hoe de zorg voor de tuin tegelijkertijd zorg betekent voor onszelf, voor anderen en voor de leefomgeving? Lees dan hier verder.